ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ-ਰੱਖਦੀ ਮੁੜ੍ਹ ਗਈ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੰਜੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁੜ੍ਹ ਗਈ
ਕਿੰਨ੍ਹਾ ਚਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਅੰਬਰਾਂ ਦੇ ਚੰਨ ਨੂੰ
ਜੀਦੀ ਚਾਨਣੀ ਮੇਰੇ ਤੱਕ ਆਉਂਦੀ-ਆਉਂਦੀ ਥੁੜ੍ਹ ਗਈ
ਦਿਲ ਦਾ ਹਾਲ ਸੁਣਾਇਆ ਮੈਂ ਜਦ ਬੇ-ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਵਿੱਚ,
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਤਨਹਾਈਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ੍ਹ ਗਈ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਮਾਇਨੇ ਇਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ
ਅੱਖਾਂ ਸਾਹੇ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੂਣ ਦੀ ਡਾਲੀ ਵਾਂਗੂ ਖੁਰ ਗਈ
ਕੀ ਲੋੜ੍ਹ ਆ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨੇ ਦੀ
ਮਿੱਟੀ ਹੀ ਸੀ ਮਿੱਟੀ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗੂ ਜੋ ਭੁਰ ਗਈ
ਬੜਾ ਬਹਿਕਾਇਆ ‘ਦੀਪ’ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਇਸ ਅਵਾਰਾ ਸੋਚ ਨੇ
ਹੋਇਆ ਸਾਹਮਣਾ ਜਦ ਸੱਚ ਨਾਲ ਤਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁੱਰ ਗਈ
ਸਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ
Notice: Trying to get property 'user_id' of non-object in /home/u352067335/domains/erspsidhu.com/public_html/wp-content/plugins/ghostpool-core/elements/up-down-voting.php on line 965